Oh Kang-ho.
Przez ciebie straciłem pieniądze, za które sprowadziłbym rodzinę.
Ty też powinieneś stracić kogoś, na kim ci zależy.
Może pan szybciej?
Dawno się nie widzieliśmy.
Oh Kang-ho!
Ty gnido.
Mówiłem, że sam cię zabiję.
Nie!
Niech pan tego nie robi.
Z drogi, Young-ji.
Panie Oh!
Proszę przestać.
Przeraża mnie pan.
Co on zrobił?
Niech pan idzie.
Już!
Wiesz, kto to?
Ten człowiek
zabił Kang-chula.
Panie Oh,
proszę tego nie robić.
Nawet jeśli zabił mojego brata.
Proszę tego nie robić.
Nie jest pan mordercą.
Kang-chul
nie po to
ocalił panu życie.
Nie po to, by stał się pan mordercą.
Young-ji.
Wiem.
Wiem, co pan czuje.
Nienawidzę tego człowieka.
Sama bym go zabiła.
Mimo to,
jeśli zabije go pan i odejdzie,
to ja...
zostanę sama.
W całym kraju
nie ma nikogo,
kto by się o mnie zatroszczył.
Proszę.
Niech się pan zlituje.
I niech pan tego nie robi.
Dziękuję.
Dziękuję, panie Oh.
To ktoś z rodziny?
Moja młodsza siostra.
Ładna, nie?
Ładna.
Chciałem z nią uciec i pokazać jej lepszy świat.
Wiecie, co się stało z moim bratem?
Wiemy.
Więc co się stało z Cho-inem?
Pochowaliśmy go, a teraz okazuje się,
że może być żywy?
Podobno stracił pamięć i przyjął nazwisko Oh Kang-ho.
Ponoć uciekł z więzienia i chce wrócić do kraju.
Niektórzy twierdzą, że go widzieli.
Jeśli to prawda...
Ktoś wysłał jego prochy.
I pierścień.
Wy też słyszeliście te plotki, prawda?
Tak, prawda.
Dobrze.
Odszukacie go?
Opłaci się to wam.
Dobrze, zrobimy to.
W takim razie w was moja nadzieja.
O co tu chodzi? Lee Cho-in żywy?
Ciszej.
Jeśli żyje, znajdziemy go i zgarniemy forsę.
Tak czy inaczej, ten facet to dla nas żyła złota.
Young-ji.
Dziękuję.
Za co?
Za to, że ocaliłaś moją rękę.
Kiedyś bez mrugnięcia okiem pomogłem rannemu towarzyszowi.
Kang-chul powiedział, że mógłbym być lekarzem.
Że ta ręka może mi pomóc odzyskać pamięć.
Dziękuję, że ją ochroniłaś.
Panie Oh,
ta ręka ocaliła też moje życie.
Czemu wciąż tu jesteśmy?
Co pan ma na myśli?
Chce się pan przenieść?
Tak.
Choi Chi-soo wróci.
A wtedy nie puszczę go żywego.
Chcę dotrzymać obietnicy, którą ci dałem.
To dobrze.
Lepiej, żeby nie miał pan z nim nic do czynienia.
Ale dokąd pójdziemy?
Dokąd tylko zechcesz.
Dokądkolwiek.
Na pewno?
Tak.
Nawet jeśli to daleko stąd?
Daleko od Seulu?
Dwa bilety do Cheong-ju.
Dziękuję.
SEUL - CHEONGJU
Słucham.
Mówi Lee Sun-woo, brat Cho-ina.
Tak?
Mieliśmy się spotkać w szpitalu.
Coś mi wypadło.
Mogę do pani przyjechać.
Gdzie pani jest?
Panie Lee Sun-woo,
powiedziałam już panu wszystko, co wiem.
Jestem teraz bardzo zajęta.
Proszę już nie dzwonić.
PAN LEE SUN-WOO
Autobus zaraz odjeżdża.
Ja to wezmę.
Nawyk z czasów, kiedy oprowadzałam wycieczki.
Panie Oh.
Podróż może trochę potrwać.
Tak samo jak odzyskiwanie pamięci.
Nie przeszkadza to panu?
Nie.
Nie przeszkadza.
Na pewno?
Ludzie, których pan kochał,
mogą wciąż na pana czekać.
A może minąć sporo czasu, zanim ich pan zobaczy.
Może pan
żałować tej podróży.
Nie będę żałować.
Nigdy.
Dobrze.
Wsiadajmy zatem.
Podążając tą drogą, mogę oddalić się od swoich wspomnień.
Osoba, która chciała mnie zabić, i ta, którą kochałem...
Może minąć sporo czasu, zanim je odnajdę.
Ale nadal chcę się dowiedzieć, czemu zostawiono mnie na pewną śmierć.
I kim naprawdę jestem.
Chcę odzyskać stracone wspomnienia.
Boję się tylko, że gdy to się stanie,
nie będę już mógł opiekować się tą kobietą.
Jakieś niewyrośnięte dzisiaj.
Mają ze 30 centymetrów.
Jak będziesz zaniżać mi cenę, pójdę gdzie indziej.
Jesteś biznesmenem czy rybakiem?
Dorzucę ci po dwa dolary za sztukę.
Daj spokój.
Dorzuć trzy.
No dobra. Ale sprzedaj mi jeszcze tego karpia.
On nie jest na sprzedaż.
Trzymasz go dla żony?
Żony?
Tak, to dla niej.
W porządku, opiekuj się nią.
Nie będziesz żałować, jak zostaniesz wdowcem, jak ja.
Boli mnie w klatce od tego palenia.
To niekoniecznie płuca.
Masz wysokie ciśnienie albo cukrzycę?
Skąd wiesz?
Lepiej idź do lekarza.
No proszę.
Teraz bawisz się w doktora, tak?
Pójdę już.
Kang-ho.
Złów jutro więcej ryb dla mojej gromady.
I wpadnij odebrać ten rejestrator.
W porządku.
Agencja turystyczna Sung-an!
Agencja turystyczna Sung-an.
Tędy.
LOTNISKO MIĘDZYNARODOWE
Uwaga na stopień.
Kto to rysował?
Cho-in?
Miał talent.
I szybko się uczył.
LEE SUN-WOO
Nie odbierzesz?
Tu Jung-min.
Seo-yeon nie może odebrać.
Od miesiąca go unikasz.
Nie pora już odpuścić?
Pakujesz rzeczy Cho-ina, więc chyba jesteś już gotowa na Sun-woo?
To nie ma nic do rzeczy.
Przecież kochaliście się w sobie, zanim wyjechał na studia.
Nie pamiętasz już?
Czy tylko udajesz?
Tak, kiedyś był dla mnie jedynym mężczyzną.
Był najważniejszy.
A potem zniknął na siedem lat i pojawił się znikąd.
I mówi, że wciąż mnie kocha.
A ty co byś zrobiła?
Wybrałaś Cho-ina w miejsce Sun-woo.
Nie.
Cho-in opiekował się mną przez siedem lat.
Ale gdyby Sun-woo poprosił, mogłabym zaczekać.
Nawet 70 lat.
Tak bardzo go kochałam.
Ale teraz nikomu nie mogę zaufać.
Ani Cho-inowi, ani Sun-woo.
Nie mam zamiaru wiązać się z kimś, kto tak po prostu znika.
W tej posiadłości
wypoczywają kolejni prezydenci Korei.
Proszę za mną.
Tu jest gabinet.
Proszę się rozejrzeć.
Tu mamy salon.
Złowiłeś dziś dużo ryb?
Pewnie, że tak.
Gdzie jesteś?
W parku z kamiennymi posągami.
Przestań się nabijać.
To następny punkt mojej wycieczki, więc poczekaj z lunchem na mnie.
W tym parku znajdują się posągi tych,
którzy zmienili historię.
Prezydent Francji De Gaulle,
prezydent Rosji Lenin
i książę Karol z Anglii.
Można robić zdjęcia.
- Zrobi nam pani zdjęcie? - Jasne.
Oh Young-ji.
Zedrzesz sobie gardło, jak będziesz tyle mówić.
Jedz, Kang-ho.
Ja nie lubię tłustego jedzenia.
Zostało nam tylko jedno jajko.
Nie o to mi chodzi.
Podzielmy się.
Dzięki.
To nowy posąg?
Tak.
Wszystkie muszę spamiętać.
A oni wciąż stawiają nowe.
Kim jest ten Amerykanin?
To Austriak.
Austriak?
Tak.
Wolfgang Amadeusz Mozart.
Kompozytor.
A ten obok to Giacomo Puccini.
Największy włoski kompozytor operowy po Verdim.
Skąd to wszystko wiesz?
No właśnie.
Skąd ja to wiem?
Dziwne.
Może pamięć ci wróciła?
Tak myślisz?
Nie sądzę.
Moja pamięć nie wróciła.
Wszystko jest tam napisane.
Nic nie mówię.
Nie wiem, co się dzieje w twojej głowie.
Ale miewasz te bóle
i czasem bywasz nieobecny.
Przy mnie nic ci nie grozi.
Ale gdzie indziej możesz zrobić sobie krzywdę.
Czyli mam się tak zachowywać tylko przy tobie?
To miał być żart?
Turyści kończą już lunch.
Pora do domu.
- Gotowi? - Do widzenia!
Do widzenia!
Panno Kim.
Potrzebujemy kogoś, kto poprowadzi zajęcia na temat medycyny.
Słucham?
Nie mamy już doktora Lee Cho-ina.
Zajmę się tym.
Przez jakiś czas praktycznie mieszkałam w szpitalu.
Dziękuję.
LEE JUNG-MIN
Jakieś postępy?
Mamy trochę dobrych wieści.
Jak pan mówił,
Oh Kang-ho jest w Korei.
Podobno był w ośrodku adaptacyjnym.
Nie mamy pewności
czy to akurat Lee Cho-in.
Pracujcie dalej.
Ten Lee Sun-woo jest jakiś dziwny.
Czemu po prostu nie pójdzie na policję?
Tylko woli zatrudnić nas.
Trudno powiedzieć, co sobie myślą te grube ryby.
Znajdźmy tego Lee Cho-ina
czy innego Oh Kang-ho i odbierzmy zapłatę.
Jedź do tego ośrodka.
Czas zarobić trochę kasy.
Tak jest.
To był długi dzień, czas odpocząć.
Do zobaczenia jutro.
Young-ji.
Co tu robisz?
Wszystko w porządku?
Może potrzebujesz eskorty?
Chodźmy.
Szybciej.
Robi się.
Bracie!
Woła pan brata.
Pamięta pan, jak miał na imię?
- Bracie! - Panie Oh.
Kończymy na dziś.
I jak?
Nie pamięta pan nic sprzed strzelaniny.
Chyba bardzo się pan boi człowieka, który pana postrzelił.
Ale głowa do góry.
Przez ostatnie trzy sesje zrobił pan spore postępy.
Wkrótce odzyska pan pamięć.
Wciąż miewa pan bóle głowy?
Tak.
Przepiszę leki na tydzień.
Niech te bóle pana nie powstrzymują.
Może mi pan je przepisać na dwa tygodnie?
Nie mogę tak często przychodzić.
Jasne.
Gdzie u licha jesteś?
Już jadę.
Trafiłem na wielki korek.
Jaki znowu korek?
Dużo samochodów na drodze.
Przefrunę nad nimi.
AMNEZJA DYSOCJACYJNA
Chory pamięta wszystko oprócz tego, kim jest.
To musi być to.
Co tak długo?
Chciałem ci pomóc sprzedać tę zupę z kluskami.
Klienci się niecierpliwią.
Przepraszam za to spóźnienie.
Już pewnie i tak nie da się tego uratować.
Przepraszam.
Wiesz, co jest w sobotę?
W sobotę?
Na pewno jesteś kuzynem Young-ji?
Tak.
To teraz twoja jedyna krewna,
a ty nie pamiętasz o jej urodzinach?
O urodzinach?
Odpuszczę, bo ona upiera się, że jesteś jej kuzynem.
Ale lepiej, żebyś jej za bardzo nie polubił.
Jeśli będzie przez ciebie płakać, zapłacisz za to.
Jeśli tylko ją skrzywdzisz...
Rozumiesz?
Nie uśmiechaj się tak.
Idź już.
Dobrze.
Urodziny?
Zobacz, która godzina.
Wyjeżdżasz rozwieźć zamówienia i znikasz bez wieści.
Trochę się przedłużyło.
Włożyliśmy wszystkie nasze pieniądze w ten interes.
Jak tak dalej pójdzie, nawet nie wyjdziemy na zero.
Będę pracować ciężej.
Zrób sobie przerwę, ja dokończę.
Nie trzeba.
Nawet nie założyłaś rękawic.
Usiądź tu i poczekaj.
Kang-ho.
Tak, proszę pani?
Nie przeszkadza ci takie życie?
O świcie idziesz na ryby.
Potem przez cały dzień ciężko pracujesz.
A potem do drugiej w nocy rozwozisz zamówienia.
Nie masz tego dość?
Nie, lubię to.
Chyba jestem stworzony do takiego życia.
Uwielbiam to.
Więc mógłbyś tak dalej żyć?
Nawet jeśli nie odzyskasz pamięci?
Kiedyś ją odzyskam.
A wtedy zapomnisz o mnie.
Co?
Nie mogłem sobie przypomnieć twojej twarzy i musiałem spojrzeć jeszcze raz.
Zakochani uwielbiają na siebie patrzeć.
Może ja cię kocham?
Nie zgrywaj się.
Kochać mnie, jeszcze czego.
Oh?
Nie martw się, nigdy cię nie zapomnę.
Chciałabym, żeby tak było.
Żebyś już nigdy nie odzyskał pamięci.
Nawet nie musisz mnie kochać.
Chcę tylko być z tobą, tak jak teraz.
Jung-min do ciebie dzwoniła?
Ja zadzwoniłem. Tylko tak mogłem się z tobą zobaczyć.
Chodźmy do środka.
To jest stetoskop.
Jak go założę i posłucham...
usłyszę bicie twojego serca.
Głośno i wyraźnie.
A wszyscy...
Kiedy jesteście przeziębieni
używam stetoskopu
i słucham, jak bije wam serce.
Chwileczkę.
Spróbujemy?
Tak?
Proszę czekać.
Zarobiliśmy 1500 dolarów, a oprócz tego mamy 3000 z zasiłku.
Czyli jesteśmy bogaci.
Jeszcze nam trochę brakuje.
Potrzebuję 20 000, żeby sprowadzić tu rodziców.
Aż tyle?
Powinni polecieć samolotem.
Nie sądzisz?
Dzisiaj ja stawiam.
Serio?
Ale do kwoty dwóch dolarów.
Ale to dobre.
Tak, pyszności.
Kupiłam ci to w przypływie dobroci.
Oddawaj.
Mówię, że dobre.
Tak nie można.
Co się dzieje?
Proszę pana.
To chyba lekarz.
Obudził się.
Niech ktoś wezwie karetkę.
Mężczyzna stracił przytomność.
Przyjedźcie szybko.
Dziękuję.
Możemy pogadać?
Kiedy indziej.
Cześć.
Ciągle nie możesz mi wybaczyć?
Mogę zaczekać.
- Ale... - Czego jeszcze chcesz?
Masz to, czego zawsze pragnąłeś.
Jesteś dyrektorem nowego centrum,
a wkrótce będziesz też dyrektorem szpitala.
To ci nie wystarczy?
Dla ciebie zrezygnowałbym z tego.
- Wszystko jest dla ciebie takie proste? - Nie.
Gdybyś wiedziała, co poświęciłem dla tego Centrum,
nie mówiłabyś tak.
Ale nawet Centrum Neurochirurgii
nie jest dla mnie tak ważne jak ty.
- Sun-woo! - Nie!
Nic mi nie jest.
Nie podchodź.
Co ci jest?
Co się dzieje?
Sun-woo...
Obudź się.
Pomocy!
Sun-woo był chory.
Nie mógł się wybudzić.
Halo?
Jung-min, Sun-woo stracił przytomność.
Gdzie jesteś?
W karetce.
Pamiętasz, co mówiłaś w Chinach?
Że Sun-woo jest chory?
Co to za choroba?
Sun-woo.
Nic ci nie jest?
Już lepiej.
To się zdarza jakoś raz w roku, jak jestem zmęczony albo zdenerwowany.
Wstyd mi.
Na pewno wszystko dobrze?
To zawsze mija.
Sun-woo...
Śpisz już?
Czemu sobie poszłaś?
Nie lubisz, jak to robię, prawda?
Nie gniewam się, że komuś pomogłeś.
Ale wiesz, jak jest w Korei.
Coś idzie nie tak i zrzucają całą winę na ciebie.
Potem wzywa cię policja i sprawy się komplikują.
Przepraszam.
Szczerze mówiąc...
wolałabym, żebyś nie robił takich rzeczy.
Będę uważać.
Dobranoc.
To ja źle robię, ale to ty wciąż przepraszasz.
To ja jestem tą niedobrą.
SZPITALE WYKONUJĄCE TORAKOTOMIĘ W 1980 R.
Niech te bóle pana nie powstrzymują.
Głowa będzie boleć, ale musi pan wszystko zapisywać.
Nazwiska, miejsca, numery...
Po kilku dniach będzie pan już wiedzieć więcej.
Ta sesja mogła coś wywołać.
1115...
Tu Lee Cho-in, właśnie operuję.
Oddzwonię, jak będę mógł.
Skalpel.
Tu Lee Cho-in, właśnie operuję.
Oddzwonię, jak będę mógł.
Skalpel.
Tu Lee Cho-in.
Właśnie operuję.
Co się stało?
Wypadek autobusowy.
Parasol wbił mu się w brzuch.
Raz, dwa, trzy!
Opatrunki.
Mocno krwawi.
Dr Kim.
Co się stało?
Poparzenie.
Podłączcie go i monitorujcie poziom tlenu.
Potrzebuję pomocy!
Robi się.
Jin-geun?
Dawno się nie widzieliśmy.
Już dobrze.
Dzięki.
Czarna, tak?
Dziękuję.
Patrzcie no.
Praca szefa anestezjologii
bardzo cię zmieniła.
Kawał przystojniaka, co?
Szyk i elegancja.
Musisz być bardzo zajęty.
Dla ciebie oderwałem się od obowiązków.
Naprawdę?
Prowadzimy pewne doświadczenie.
Zgłosiłem się, żeby je nadzorować.
I przy okazji zobaczyć się z tobą.
Jasne.
Masz jutro wolne?
Może wybierzemy się gdzieś na chlanie do rana?
Dobra, ja stawiam.
Dobrze.
Wyłącz budzik.
Proszę.
Musiałem pojechać w jedno miejsce.
Nie czekaj na mnie.
Na ponad 70 lat
przed Gutenbergiem
Koreańczycy już drukowali
przy użyciu tak zwanych ruchomych czcionek.
Kocham cię.
Można spróbować samemu.
Gdzie jesteś?
Czemu nie odbierasz?
Odpisz.
Co jest ciekawego w Cheong-ju?
Przede wszystkim jageuri.
Co to?
Coś bardzo w twoim stylu.
SZPITAL
Cho-inowi?
Chcesz przekazać szpital Cho-inowi?
Szpital nie jest niczyją własnością.
Nie?
Ja też odpowiadam za rozwój tej placówki.
To ja stworzyłam Centrum Medyczne Bosung.
Jeśli tak mamy do tego podchodzić,
to szpital należy do rodziców Cho-ina.
Czyli chcesz mu go oddać?
Tak.
A może chcesz to zrobić,
bo to tak naprawdę twój syn?
Kochanie.
Myślisz, że nie wiem?
Udawałeś, że adoptujesz syna zmarłego przyjaciela,
ale ja wiem, że to jest twój syn.
Co ty mówisz?
Myśl sobie, co chcesz.
Wybuduję to Centrum Ratunkowe,
a Cho-in będzie jego dyrektorem.
Jak to się stało, że twój przyjaciel i matka Cho-ina
zginęli w wypadku?
Co masz na myśli?
Czemu samochód w idealnym stanie miał zepsute hamulce?
Chyba nie mówisz...
Lee Jong-min.
Powinieneś był wyznać mi swoje grzechy.
Wtedy twoja wielka miłość wciąż by żyła.
To ty!
Gdybyś dał spokój matce Cho-ina,
nic takiego by się nie przydarzyło ani tobie,
ani Cho-inowi, ani Sun-woo.
Kang-ho leczy się na coś?
Widziałem, jak wychodzi z kliniki psychiatrycznej.
- Sun-woo! - Nic mi nie jest.
Obudź się.
Nie...
Pomocy!
Idiota.
Lee Sun-woo.
Mówi Choe Bok-geun.
Mam dobre wieści.
Słucham.
Tak jak pan podejrzewał, Oh Kang-ho to Lee Cho-in.
Co?
Był w ośrodku, ale już go opuścił.
To na pewno Lee Cho-in?
Na pewno.
To gdzie teraz jest?
Chyba w Cheong-ju.
Ale możliwe, że nie jest sam.
Jak to?
Oh Young-ji...
Znajdźcie ich.
Lee Cho-ina albo Oh Young-ji.
Znajdźcie ich!